Aristotelis-Aivaliotis-ND

 216 900 4090
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ • ΝΔ • Νότιος Τομέας • Β' Αθηνών

Χαμένες πατρίδες

Εκτύπωση Email

"Ξέρεις κάτι; Η Ελλάδα πεθαίνει. Πεθαίνουμε σαν λαός. Κάναμε τον κύκλο μας. Δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα, και πεθαίνουμε".. Είναι τα λόγια του Θανάση Βέγγου στην ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Το Βλέμμα του Οδυσσέα» (1995).


Στον 20ο αιώνα η Ελλάδα έγινε κανονικό κράτος. Με πολέμους και πολύ αίμα. Με θυσίες, με απώλειες σε ζωές και χρήμα, με αδελφοκτόνες μάχες και με πολλές κοινωνικές αλλαγές. Ο πατριωτισμός όμως και η ψυχή του Έλληνα μπόρεσαν να κρατήσουν ψηλά την σημαία και την εθνική συνείδηση, μέχρι σήμερα.
Η συμφωνία των Πρεσπών ξέθαψε παλιά φαντάσματα τα οποία νομίζαμε ότι είχαμε θάψει βαθιά εδώ και 70 χρόνια. Επιστρέφουν τώρα για να μας χαλάσουν την ηρεμία μας. Που κάναμε τόση προσπάθεια, αλλά χύσαμε τόσο αίμα, για να δημιουργήσουμε. Η επαναφορά του Μακεδονικού δεν μας γέμισε μόνο ανησυχίες για το εθνικό μας μέλλον. Ξύπνησε και πολλά άλλα λησμονημένα ζητήματα στην ιστορική μας μνήμη.
Γιατί κράτος ευρωπαικό μπορεί να έχουμε αλλά για να το χτίσουμε, θάψαμε στα θεμέλια πολλές χαμένες πατρίδες. Φτάνει να σκεφτεί κανείς που ήταν απλωμένοι οι Έλληνες μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα και θα καταλάβει τις διαφορές με το σήμερα. Φτάνει να μετρήσει τον Πόντο, την Κωνσταντινούπολη, την Σμύρνη, την Μικρά Ασία, την Αλεξάνδρεια, την Κάτω Ιταλία, την Κύπρο και πολλές άλλες Ελλήνων κοινότητες που κουβαλούσαν την παράδοση και τον πολιτισμό για αιώνες.
Μιλώντας για πατρίδες, δεν εννοώ ότι θα έπρεπε σώνει και καλά, να είχαμε μια «Ελληνική Αυτοκρατορία» από την Μαύρη Θάλασσα ως το Λιβυκό Πέλαγος. Δεν ήταν αυτό το ζητούμενο. Το να χάνουμε όμως, συνεχώς τις ρίζες μας και να μαζευόμαστε όλο και λιγότεροι στα νότια της Βαλκανικής, δείχνει ότι ακολουθούμε μια πορεία αργού αλλά βέβαιου εθνικού θανάτου.
Και τώρα, ο κίνδυνος για απώλεια ακόμα μίας πατρίδας είναι μπροστά μας. Δεν είναι απαραίτητο να έχουμε αλλαγή συνόρων, δεν είναι ανάγκη οι γείτονες να διεκδικήσουν την γη μας. Το κακό βρίσκεται μάλλον αλλού: στην απώλεια άλλης μία κεκτημένης, με αγώνες και αίμα, πατριωτικής συνείδησης. Στην απώλεια του δικαιώματος να αισθάνεται ο Έλληνας Μακεδόνας μοναδικός στην δική του Πατρίδα. Και να φοβάται πως κάποια στιγμή θα χάσει το εθνικό δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, όπως το έχασε ο Πόντιος, ο Μικρασιάτης και ο Αιγυπτιώτης Έλληνας.
Οι γείτονες των Σκοπίων δεν θα σταματήσουν να διεκδικούν επέκταση της δικής τους πατρίδας. Γιατί έτσι μεγάλωσαν οι δικές τους γενιές. Γιατί ο αλυτρωτισμός αποτελεί μέρος της εθνικής τους ταυτότητας, προκειμένου να υπάρξουν ως κράτος.
Κάποιοι θα ισχυριστούν ότι εμείς δεν έχουμε τίποτε να φοβηθούμε. Έχουμε φτιάξει μια ισχυρή ταυτότητα και μια συντριπτικά πλειοψηφική ενιαία συλλογικότητα που ζει και αναπνέει ελληνικά στην Μακεδονία μας. Πράγματι, έτσι είναι σήμερα.
Ωστόσο η αναγνώριση της μακεδονικής ταυτότητας σαν κάτι ξεχωριστό και ξένο από την δική μας, Ελληνική, Μακεδονία μπορεί να έχει προοπτική να αυξηθεί η πίεση για αναγνώριση μακεδονικής μειονότητας και στο έδαφος μας. Προσοχή, η ύπαρξη λίγων που αισθάνονται έτσι είναι διαφορετικό από την αναγνώριση μειονότητας. Καθώς η αναφορά της σε ένα οικείο σε αυτούς ξένο κράτος μπορεί, συν τω χρόνω και με τους κατάλληλους "καλοθελητές" να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα. Σαν αυτά που έχουμε στην Θράκη.
Η συμφωνία των Πρεσπών άνοιξε, όπως βλέπουμε μια μικρή τρυπούλα σε έναν "ασκό του Αιόλου". Αναγνωρίζοντας την μακεδονική γλώσσα (την νοτιοσλαυική) την οποία επικαλούνται σήμερα σαν μειονοτικό στοιχείο όσοι θέλουν να ανακαλύψουν «μακεδονική μειονότητα.
Δυστυχώς, ποτέ δεν είχαμε εθνική πολιτική για να σώσουμε τις πατρίδες μας. Ούτε πριν από 100 χρόνια με τα φαντάσματα του «Μαρμαρωμένο Βασιλιά» ούτε και σήμερα που η κυβέρνηση του αριστερού τυχοδιωκτισμού υπέγραψε μια κατάπτυστη συμφωνία για τα εθνικά μας συμφέροντα.
Αν θέλουμε να μην χάσουμε άλλες πατρίδες, αν πρέπει τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας να πορευτούν στην ιστορία ως Έλληνες, χρειαζόμαστε σύνεση και όραμα για το μέλλον. Κυρίως όμως μία εθνική στρατηγική ομοθυμίας και αποφασιστικότητας. Διαφορετικά, ο κύκλος μας θα κλείσει κάποια στιγμή. Για να ξεχαστούμε για πάντα, θαμμένοι στη λήθη της συνεχούς απώλειας. Ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα…

* Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην Κυριακάτικη Δημοκρατία, 17/3/2019.

Συμφωνία Πρεσπών ΣΥΡΙΖΑ Εξωτερική Πολιτική

Εγγραφείτε στη λίστα για να μαθαίνετε τα νέα μας